Sunday, 3 December 2017

ஃபேஸ்புக்கில் பேசியவை - 10

ஜன்னலோர இருக்கையிலமர்ந்து, இரவில் முழுமையடையாத தூக்கத்தைத் தொடரும் அவளுக்கோ அருகமர்ந்திருந்த மற்றவர்களுக்கோ, அவளது நிறுத்தத்தை ரயில் கடந்து செல்வது தெரிந்திருக்க நியாயமில்லைதான்.

மடியிலிருத்திய குழந்தையை
முந்தானையால் மூடிக்காப்பதையொத்ததே
கொத்தாய்க் காய்த்தவற்றை
இலைகளால் கவிந்து காக்கும் மாமரத்தின்
தாய்மையும்.

தன் மனப்போக்கில்
எல்லாம் செய்து முடித்தவன்
இறுதிவிளைவுகளுக்கு மட்டும்
விதியைத் துணைக்கழைக்கிறான்
நினைக்க வைத்ததுவும்
நடத்தி வைத்ததுவும் விதியேயென்றால்
முடித்து வைத்ததுவும்
அதுவேயாய் இருக்கட்டும்.

சிலர் இறந்தபின்தான் அத்தனை நாள் அவர்கள் இருந்ததையே நினைவுகூர்கிறோம்.

செம்பாய் இருக்கும் இலைகளை மரகதமாக்கும் இயற்கையை விடப்பெரிய இரசவாதி யாருமில்லை.

விலகிச்செல்வது போல் போக்குக் காட்டி விட்டு சரேலென்று திரும்பி தாக்க வரும் யானையைப்போன்றதே, நீளுறக்கத்திலிருந்து மறுபடியும் விழித்தெழும் பிரச்சினைகள்.

கிளம்புவதும் சென்றடைவதுமாக, இன்னும் நிலை சேராமல் பயணப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கின்றன சாலைகள்.

பூசைகள் முடங்கிய வனக்கோவிலாயினும் ஆண்டிற்கு ஒருமுறையேனும் சிறப்பு கிடைத்து விடுகிறது தேவியாய் அமர்ந்த தெய்வத்திற்கு.

விழுந்து விழுந்து படித்த பதிலை மாங்கு மாங்கென்று விடைத்தாளில் எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது கணகணவென்று அடித்த கடைசி மணியால் பாதியிலேயே விட்டு வந்ததையெண்ணி மூசுமூசென விசும்பிக் கொண்டிருந்த போது கிணுகிணுவென அடித்தது மொபைல் அலாரம்.

எதையாவது ஏற்றுக்கொள்ளவோ தள்ளிப்போடவோ இயலாவிடில், சமயோசிதமாக சமாளித்து விடல் நன்று. இம்மூன்றில் பிற இரண்டு அம்சங்களுக்கும் கூட இந்த விதி சாலப்பொருந்துவது ஒரு முக்கோணக்காதல் கதையை ஒத்திருக்கிறது.

Wednesday, 18 October 2017

ஒளிக்கொண்டாட்டம்

ஒளியில் குளித்துக்கொண்டிருக்கின்றன வட மாநில நகரங்கள். காணுமிடமெங்கும் சரவிளக்குகளாலும் Rice lights எனப்படும் சீன சீரியல் விளக்குகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு இருண்ட மென்பட்டில் இறைக்கப்பட்ட நவமணிகளென மின்னுகின்றன. கண்கொள்ளாக் காட்சிதான் எனினும் பட்டாசுகளின் அதிகப்படியான ஒலியிலிருந்து சற்றே காதுகளையும் பாதுகாத்துக் கொள்வது நல்லது.


வட மாநிலங்களில் தீபாவளிப் பண்டிகை ஒரு நாள் கொண்டாட்டத்தோடு முடிந்து விடுவதில்லை. மேலதிக விவரங்களுக்கு கடந்த வருடங்களில் எழுதப்பட்ட பதிவுகளின் சுட்டியைச் சொடுக்கவும்.


தினம் தினம் தீபாவளி...











அனைவருக்கும் இனிய விழாக்கால நல்வாழ்த்துகள்.

Monday, 18 September 2017

கண்பதி - 2017

இந்த வருடம் பிள்ளையார் சதுர்த்தியை அக்கம்பக்கத்து பண்டல்களில் வீற்றிருந்த பிள்ளையார்களைத் தரிசித்தும், விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் விதவிதமான பிள்ளையார்களைக் கண்டு களித்தும் சுருக்கமாக முடித்துக்கொண்டோம். எனது இளைய சகோதரன் ஒருவன் எதிர்பாராவிதமாக இவ்வுலக வாழ்வை நீத்ததால் இந்த வருடம் எங்களுக்குப் பண்டிகைக்கொண்டாட்டம் எதுவுமில்லை. ஆயினும் அழகுப்பிள்ளையார்களைக் கண்டபோது க்ளிக்காமல் வர மனது ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. கையிலிருந்த மொபைல் போனில் க்ளிக்கியவை உங்கள் பார்வைக்காகவும் எனது வலைப்பூவில் நிரந்தரக்கொலுவாகவும்..


















கடந்த வருடங்களில் சதுர்த்திக்கொண்டாட்டம்..

துன்பம் நீக்கும் தும்பிக்கையான்




கிடைப்பது கிடைக்காமல் இருக்காது.

நான் படித்த நாகர்கோவில் பயோனியர் குமாரசுவாமி கல்லூரியின் பொன்விழாக் கொண்டாட்டமும் முன்னாள் மாணவர் சந்திப்பும் இந்த வருடம் மார்ச் மாதக்கடைசியில் நடைபெற்றன. கலந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற ஆசை வழக்கம் போல் கடைசி நிமிடத்தில் நிராசையானது. எனினும் நான் எழுதியனுப்பிய கட்டுரை பொன்விழா மலரில் இடம் பெற்றதன் மூலமாக மறைமுகமாகவேனும் அதில் கலந்து கொண்ட திருப்தி) என்ன ஒன்று.. படைப்பை அனுப்ப கடைசி நாளாகி விட்டபடியால் கட்டுரையை மெயிலில் அனுப்பி, பொன்விழாவை நடத்தும் பொறுப்பை ஏற்றிருந்த எங்கள் தமிழ்த்துறைத்தலைவர். திரு. மாதவன் அவர்களிடம் சேர்ப்பிக்குமாறு என் சீனியரும் குமுதம் நிருபருமான திருவட்டாறு சிந்துகுமார் அண்ணனுக்குத்தான் கொஞ்சம் சிரமம் கொடுக்க வேண்டியதாயிற்று :)
வாட்ஸப் புண்ணியத்தில் விழா நிகழ்ச்சிகளைக் கண்டு களித்ததைப் போலவே பொன்விழா மலரையும் காண வேண்டுமென்று ஆசை. அனுப்பித்தருவதாக அண்ணன் கூறியிருந்ததால் வரும்போது வரட்டுமென்று காத்திருந்தேன். அப்போதுதான் தமிழகத்தில் கோவில்களுக்குச் சென்று வர வேண்டுமென்று பிள்ளைகள் திட்டம் போட்டு, பயணம் கிளம்பும் வாய்ப்பு வந்தது. நாங்களும் திருப்பதி, திருநள்ளாறு, கூத்தனூர், ராமேஸ்வரம், மதுரை, திருநெல்வேலி என எல்லாக் கோவில்களுக்கும் போய்விட்டு நாகர்கோவிலை வந்தடைந்தோம்.

அன்றைக்கு நாகரம்மன் கோவிலுக்குப் போகலாமென்று கிளம்பி ஆட்டோ ஸ்டாண்டுக்கும் வந்தபின், திடீரென்று கன்யாகுமரி போகலாமென்று ப்ளான் திசை மாறியது. கன்யாகுமரியென்றால் கொஞ்சம் நேரம் கழித்து கூட போய்க்கொள்ளலாம் என தீர்மானிக்கப்பட்டது. இப்போதுதான் நான், அப்டீன்னா.. மாதவன் சாரைப் போய்ப் பார்த்துட்டு வரலாம்" என நாகர்கோவிலுக்கு வந்த நாள் முதலாக சுமந்து கொண்டிருந்த ஆசையை வெளியிட்டேன். ஆச்சரியப்படும் விதமாக குடும்பம் ஒத்துக் கொண்டதும் மனசு மாறுவதற்குள் அவர்களை ஆட்டோவில் அள்ளிப்போட்டுக் கொண்டு வடசேரி பெரியதெருவிலிருக்கும் சார் வீட்டுக்குப் போனோம். முன்னரே போனில் அனுமதியும் அட்ரசும் வாங்கியிருந்ததால் சாரும் எங்களை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

அன்று கண்டது போலவே அப்படியே இருந்த மாதவன் சாரை அடையாளம் கண்டுகொள்ள எனக்குச் சிரமமில்லை. மலர் தொடர்பாக அடிக்கடி மொபைலில் பேசியிருந்ததால் அவரும் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். நான் எந்த வருடம் அங்கு படித்தேன் என்பதையும் குடும்பத்தையும் பற்றி ஆர்வமுடன் கேட்டுத்தெரிந்து கொண்டார். முகத்தை வைத்துதான் அவரால் என்னை அடையாளம் காண முடியவில்லை. ஆசிரியரிடம் எத்தனையோ மாணவர்கள் பயின்றிருப்பார்கள். அத்தனை பேரையும் நினைவில் கொள்ள இயலாதுதானே.

மாதவன் சாரின் மனைவி திருமதி. பிரேமா மணி அவர்கள் வடசேரி எஸ்.எம்.ஆர்.வி. மேல்நிலைப்பள்ளியின் முன்னாள் ஆசிரியை என்று அறிந்ததும் இரட்டிப்பு சந்தோஷம். ஏனெனில் நான் அந்தப்பள்ளியின் முன்னாள் மாணவி. ஆங்கில மீடியத்துக்குப் பாடம் எடுத்ததாக அவர் கூறினாலும் எனக்கென்னவோ எங்கள் தமிழ் மீடியத்துக்கும் வந்ததாகவே தோன்றிக் கொண்டிருக்கிறது.

பள்ளி மற்றும் கல்லூரிக்கால பழைய நினைவுகளை வெகுநேரம் அசை போட்டபின் அவரிடம் பொன்விழா மலரையும் ஆசிகளையும் பெற்றுக்கொண்டு விடை பெற்றோம். இத்தனை வருடம் கழித்து பழைய ஸ்டூடண்டை குடும்பத்துடன் சந்தித்ததில் சாருக்கும் ரொம்ப மகிழ்ச்சி. படைப்பாளியின் போட்டோ போடப்படாவிட்டால் என்ன? என் கல்லூரியின் பொன்விழா மலரில் என் பெயருடன் படைப்பும் இடம் பெற்றிருக்கிறதே.. எனக்கு அது போதும்.

கல்லூரியை விட்டு வெளியே வந்த இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகு, எனக்கு இந்தச் சந்தர்ப்பம் கிடக்குமென்றோ என் ஆசிரியர்களைச் சந்திப்பேனென்றோ நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. மைக்கை மானசீகமாக நீட்டி, "இப்பொழுது நீங்கள் எப்படி உணர்கிறீர்கள்?" என்றாள் மகள்.

"மனம் நிறைந்திருக்கிறது" என்றேன்.

Friday, 7 July 2017

சின்னஞ்சிறு மனிதர்கள்.

எத்தனை வயதானாலும் சரி, மனிதன் எப்போதும் தன் நினைவுக்கிடங்கில் பொக்கிஷமாய்ப் பாதுகாத்து வருவது அவனது குழந்தைப்பருவ நினைவுகளாய்த்தானிருக்கும். வளர்ந்தபின் தூக்கம் தொலைத்த இரவுகளில் கள்ளங்கபடமற்ற, சுமைகளற்ற அந்தப் பருவத்தை நினைத்துப் பார்ப்பதும், இயல்பே. "குழந்தையாவே இருந்துருந்தா எவ்ளோ நல்லாருந்துருக்கும்" என்ற பெருமூச்சினூடே நம்முடைய ஏக்கங்களையும் வெளியிட்டுக்கொள்கிறோம்.

உண்மையில் குழந்தைகளிடமும் அந்தந்த வயதுக்குரிய கவலைகளும் ஏக்கங்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.  விளையாட்டில் சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை, பொம்மையைப் பிடுங்கிக்கொண்டு விட்டாள்(ன்), அப்பா அம்மா குட்டிப்பாப்பாவையே அதிகம் கவனிக்கிறார்கள், நிலாவில் வடை சுடும் பாட்டிக்கு பருப்பு, எண்ணெய் எல்லாம் யார் கொண்டு போய் கொடுப்பார்கள், அப்பா வாங்கி வந்த இனிப்பில் தம்பிக்கு, தங்கைக்கு  ஒரு விள்ளல் அதிகம் கிடைத்து விட்டது என்று எத்தனையோ உலகமகாக்கவலைகளால் நாமும்தானே பாதிக்கப்பட்டிருந்தோம். நெல்லிக்காய் கொடுத்து நாம் தாஜா செய்து வைத்திருந்த ஃப்ரெண்டை, கலர் சாக்பீஸ் கொடுத்து தட்டிக்கொண்டு போன எதிரியை நினைத்து எத்தனை நாள் கறுவியிருப்போம். வகுப்பில் ஆசிரியர் பாடம் நடத்தும்போது பிறரறியாமல் நம்மை நறுக்கென்று கிள்ளி வைத்த எதிரியை, இமை தாண்டா நம் கண்ணீர் கண்டு பதறி, சமயம் பார்த்து தலையில் குட்டி பழி வாங்கிய நம் தோழமையை "மை ஃப்ரெண்டு" என்று தோள் சேர்த்து அணைத்திருப்போம். இப்படி நாளொரு கவலை, பொழுதொரு வருத்தம் என்று இருந்திருந்தாலும் நம் எனிமீஸ்களை பெரீய்ய்ய்ய்ய்ய்ய மனசுடன் மன்னித்து விடும் பெருந்தன்மையும் நமக்கிருந்தது. அதே பெரீய்ய்ய்ய்ய்ய்ய மனசு நம் எதிரிகளுக்கும் இருந்தது என்பது வேறு விஷயம்.

ஆனால் இன்றைய குழந்தைகளின் நிலையே வேறு. எதற்கெடுத்தாலும் டென்ஷன் டென்ஷன் என்று குழந்தைப்பருவம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் வளர்கிறார்கள்.. அவர்களிடம் பேசிப்பாருங்கள். அவர்களை அலைக்கழிக்கும் ஆயிரத்தெட்டுப் பிரச்சினைகளைப் பட்டியலிட்டு விடுவார்கள். இந்தச் சின்னஞ்சிறு மனிதனுக்கு இத்தனை பெரிய கவலையா என்று சிரிப்பாகத்தானிருக்கும். ஆனால் அவர்கள் நிலையில் இருந்து பார்த்தால்தான் அவர்கள் அனுபவிக்கும் கஷ்டங்கள் புரியும். காலை எழுந்தவுடன் படிப்பு,.. பின்பும் படிப்பு, மேலும் படிப்பு என்றே நாளைக்கழிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இதை விட்டால் இருக்கவே இருக்கிறது விளையாட்டு. விளையாட்டு என்றவுடன் மைதானத்திலும் தெருவிலும் ஓடியாடி விளையாடுவார்கள் என்று எண்ணிக்கொண்டால் நீங்கள் அந்தக்காலத்து ஆள் என்று அர்த்தம். இருந்த இடத்தை விட்டு இம்மி கூட அசையாமல் கம்ப்யூட்டரில் விளையாடுவார்கள் என்று பதில் சொன்னால் உங்களுக்கு ஒரு சபாஷ் கொடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

மதிப்பெண் போட்டியைப் பற்றிச் சொல்லவேண்டியதேயில்லை. போட்டி நிறைந்த இந்த உலகத்தில் எதிர் நீச்சல் போட்டுப்போட்டு இந்தப்பிஞ்சு உள்ளங்கள் களைத்துத்தான் விடுகின்றன. இப்பொழுதெல்லாம் கோடை விடுமுறைகளையும் விட்டு வைப்பதில்லை. கராத்தே, நீச்சல், டான்ஸ் , ஓவியம், கிரிக்கெட், மியூசிக் என்று ஆயிரத்தெட்டு வகுப்புகளில் குழந்தைகளைச் சேர்த்து விட்டு விடுகிறார்கள்.  அதையாவது முறைப்படி முழுப்பயிற்சி கொடுக்கிறார்களா என்றால் அதுவுமில்லை. குறுகிய காலப்பயிற்சி என்ற பெயரில் வெறும் இரண்டு மாதம், மூன்று மாதம் போய்வந்து கற்றுக்கொள்ளும் ஓவியம் அல்லது நடனத்தில் என்ன முழுமை இருக்க முடியும்? இசைக்கருவிகளை மீட்ட முழுவதுமாக அறிந்து கொள்ளுமுன் பயிற்சிக்காலம் முடிந்து விடும்.

வாங்கிய காசுக்கு வஞ்சனையில்லாமல் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்ட அந்த ஒரே ஒரு பாடலை அக்குழந்தை வருடமுழுவதும் விருந்தினர் முன் அரங்கேற்றும் பாவம். ஆயிரக்கணக்கில் பணத்தைக் கொட்டி கற்றுக்கொள்ள வைத்த அக்குழலும் பியானோவும் நிச்சயமாக பெற்றோருக்கு இனிமைதான். வரும் விருந்தினர்தான் பாவம். பூனை முனகும் ஒலியைக்கூட ஆஹோ ஓஹோவென்று ரசிக்கும் பாவனையில் முகத்தை வைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். அப்படியொரு கொடுமைக்கு ஆட்பட்ட அவர் மேலும் சில மாதங்களுக்காவது அப்பக்கம் எட்டிப்பார்க்கத் துணியாரென்பது திண்ணம். இத்தோடு நின்று விடுவதில்லை.. வருடம் முழுக்க கல்விக்கூடங்களுக்குப் போய் வந்த குழந்தைகள் விடுமுறையில் மேல் வகுப்புகளுக்கான  பயிற்சி வகுப்புகளுக்குப் போகிறார்கள். அங்கேயும் ஹோம் வொர்க் போன்றவை உண்டாம். என் தோழியின் பையன் சொன்னபோது "அடப்பாவமே.." என்றிருந்தது. வளரும் வயதில் குழந்தைகள் எதையும் சீக்கிரம் கிரகித்துக்கொள்வார்கள், இது கற்றுக்கொள்ளும் வயது என்பதெல்லாம் சரிதான். அதற்காக இப்படியா?!!!!!  முன்பெல்லாம் விடுமுறை வந்தால் குழந்தைகள் தாத்தா பாட்டி அல்லது உறவினர்களின் வீடுகளுக்குச் செல்வார்கள். இரண்டு மாதங்கள் அங்கு தங்கி, மற்ற உறவினர்களின் பிள்ளைகளோடு லூட்டியடித்து, பொழியும் வெயிலையெல்லாம் தாங்கள் வாங்கி உடல் கறுத்து வந்தாலும், ஒற்றுமை, விட்டுக்கொடுத்தல், உறவு பேணுதல், பெரியோரை மதித்தல் என நல்ல பழக்கங்களைக் கற்றுக்கொண்டு வந்தார்கள். இப்பொழுதோ,. அந்த நல்ல பழக்கங்களெல்லாம் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய்தான் காணக்கிடைக்கின்றன.  

குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்லுதலைப் பற்றி நாம் யோசித்தே ஆக வேண்டும். அப்பொழுதெல்லாம் கதை நேரமாக சாப்பாட்டு நேரம் இருந்தது. பாட்டியின் கதையோடு இரண்டு கவளம் சாதம் கூடுதலாக உள்ளே இறங்கும். இல்லையென்றால் தாத்தா பாட்டியின் மேல் கால், கைகளைப் போட்டுக்கொண்டு 'உம்' கொட்டிக்கொண்டு குழந்தைகள் கதை கேட்டுக்கொண்டு விழித்திருக்க, கதை சொன்ன தாத்தா பாட்டிகள் தூங்கி விடும் இரவுகளும் உண்டு. சில சமயங்களில் குழந்தைகளையே கதை சொல்லவும் தூண்டும்பொழுது அவர்களும் நன்றாகக் கதை விடுவார்கள் :-)) இது குழந்தைகளின் கற்பனாசக்தியை வளர்ப்பதாகவும் இருந்தது. அப்பொழுதெல்லாம் பள்ளிகளில் நீதிபோதனை வகுப்புகளும் நடக்கும். அதிலும் கூட குழந்தைகளை நல்ல நீதிக்கதைகளைச் சொல்லச்சொல்வது வழக்கம். இதனால் மேடைக்கூச்சமில்லாமல் பத்துப்பேருக்கு முன்னால் பேசவும், தன் கருத்துகளைத் தயங்காமல் எடுத்துரைக்கவும் பயின்றார்கள். பிள்ளைகளும் வளரும்போதே நல்ல பழக்கங்களுடன் வளர்ந்தார்கள். இந்த நீதிபோதனை வகுப்புகளின் அருமையை உணர்ந்ததால்தான் பள்ளிகளில் மறுபடியும் நீதிபோதனை வகுப்புகளைக் கொண்டு வரவேண்டும் என்ற கோஷம் வலுப்பெற ஆரம்பித்துள்ளது. நல்லது கெட்டது சொல்லித்தர, சரியான முறையில் வழி நடத்த ஆளில்லாத நிலையில் நாடு இருக்கும் இன்றைய காலகட்டத்தில் வளரும் இளம்பிள்ளைகளுக்கு அத்தகைய வகுப்புகள் அவசியமும் கூட.
வால்: நாகர்கோவில் பயோனியர் குமாரசுவாமி கல்லூரியின் பொன்விழா ஆண்டு மலரில் இடம் பெற்றது.

Monday, 26 June 2017

ஆற்றுக்கால் பகவதி..

அழுத கண்ணும் சிவந்த மூக்குமாக தலைவிரி கோலத்துடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் கண்ணகி. மதுரையில் தன்னுடைய சிலம்பை உடைத்து அதிலிருந்த மாணிக்கப்பரல்களே சாட்சியாக, தன் கணவன் கோவலன் குற்றமற்றவன் என்பதை நிரூபித்தபின், ஆவேசம் கொண்டு மதுரையைத் தீக்கிரையாக்கி விட்டு, அதே ஆவேசம் எள்ளளவும் குறையாமல் பரசுராம ஷேத்திரத்தில் அந்த ஆற்றங்கரைக்கு வந்தடைந்திருந்தாள். அங்கு இருந்த பெரியவர் ஒருவர் அவளை ஆற்றுப்படுத்தி அமைதியடையச்செய்தபின் அவள் பொன்னுடலோடு தனக்காகக் காத்திருந்த கோவலனுடன் புஷ்பக விமானத்திலேறி வானுலகம் சென்றாள் என்பது செவி வழிச் செய்தி. அவள் யார் என்பதைக் கண்டுகொண்ட பெரியவர் அந்த ஆற்றங்கரையிலேயே அவளுக்காக ஒரு கோவில் கட்டினார். பொதுவாக கேரளக்கோவில்களில் தேவியை "பகவதி" என அழைப்பது மரபு. அந்தப்படியே இவளும் "ஆற்றுக்கால் பகவதி" எனப் பெயர் கொண்டாள்.

திருவனந்தபுரத்தின் பத்மநாபசுவாமி கோவிலிலிருந்து இரண்டு கி.மீ. தொலைவிலிருக்கும் இக்கோவில் உள்ளூர் மக்களால் "தேவி ஷேத்ரம்" எனவும் அழைக்கப்படுகிறது. "பெண்களின் சபரிமலை" எனவும் அழைக்கப்படும் இக்கோவிலில் ஒவ்வொரு வருடமும் மாசி மாதம் பூர நட்சத்திரம் பவுர்ணமி தினத்தன்று நடைபெறும் "பொங்காலை" மிகப்பிரசித்தி பெற்றது. லட்சக்கணக்கான பெண்கள் இவ்விழாவில் கலந்து கொள்வதால் இரண்டு முறை கின்னஸ் புத்தகத்திலும் இடம்பெற்ற பெருமையுடையது.

தேவி சன்னிதியிலிருந்து எடுத்துச்செல்லப்படும் தீபத்தினால் கோவிலின் பெரிய மற்றும் சிறிய பள்ளி அடுப்புகளும் பண்டார அடுப்புகளும் குலவை மற்றும் மங்கல ஓசைகள் முழங்க தீப்பெருக்கப்படும். இவ்வோசை கேட்டதும் அனைவரும் தத்தம் அடுப்புகளில் தீப்பெருக்குவர். கோவில் வளாகத்தில் மட்டுமன்றி சுற்றுப்பட்டு பத்து கி.மீ. அளவில் ரோடுகள் சந்துபொந்துகளில் அடுப்பு கூட்டி, புது மண்பானையில் பொங்கலிடுவர். அதன்பின் மேல்சாந்தியும் நம்பூதிரியும் பொங்கல் பானைகளில் நீர் தெளித்து நிவேதனம் செய்வர். ஆகாயத்திலிருந்து ஹெலிகாப்டர் மூலம் பூமழை தூவியதும், மக்கள் தங்கள் நிவேதனத்தை தேவி ஏற்றுக்கொண்டாள் என்ற மகிழ்ச்சியுடன் வீடு செல்வர்.

கோவிலின் முற்றத்திலேயே ஒரு பக்கமாக இருக்கும் கவுண்டர்களில் அர்ச்சனைச் சீட்டு வாங்கிக்கொண்டு தேவிக்குப் பிரியமான தெச்சிப்பூ மாலையும் கையில் சுமந்து தரிசனத்துக்கான வரிசையில் நின்றோம். முற்றத்தின் இன்னொரு பக்கத்தில் கேரளக்கோவில்களுக்கேயுரிய வெடி வழிபாட்டுக்கான அனுமதிச்சீட்டுக் கவுண்டரும் இருக்கிறது. கோவிலின் கோபுரவாசல்களில் சக்தியின் வெவ்வேறு வடிவங்கள் புடைப்புச் சிற்பங்களாகக் காணப்படுகின்றன. வாசலில் நிற்கும்போதே மூலவரைத் தரிசிக்க முடியுமளவிற்கு மிகச் சிறிய கோவில். இதை நாடியா எங்கெங்கிருந்தோ பக்தர்கள் வருகிறார்கள்!!!? என்ற வியப்பு தோன்றுவது இயல்பே. மூர்த்தி சிறிதெனினும் இவளது கீர்த்தி பெரிது.
வாசலைத்தாண்டினால் முன் மண்டப முகப்பிலும் பகவதியே சிறுவடிவில் அமர்ந்திருக்கக் காண்கிறோம். மூலவரைப்போலவே இவளுக்கும் வஸ்திரம் அணிவித்து அலங்காரங்கள் செய்யப்படுகிறது. அதைப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோதே சங்கநாதத்துடன் கேரளத்துக்கேயுரிய செண்டை மேளம் முழங்கியது. என்னவொரு தாளநடை.!!! அதில் மயங்கி நின்றுவிட்டால் தீபாராதனையைக் காணாமல் தவறவிட நேரும்.. கவனம்.

மூலவரான பகவதி ரத்னாங்கி அணிந்து மலர்களினூடே மதிவதனம் காட்டி, "அஞ்சேல்" என அருள்பாலிக்கிறாள். அவளைத்தரிசித்துக்கொண்டு சற்றே முன்நகர்ந்து அர்ச்சனைச்சீட்டையும் வாங்கி வந்த தெச்சிமாலையையும் நீட்டினேன். மாலையை அருகிலிருந்த ஆணியில் ஏற்கனவே தொங்கிக்கொண்டிருந்த மாலைகளுடன் சேர்த்துப் போட்டு விட்டு "பிரசாதம் அந்தப்பக்கம்" என எதிர்ப்பக்கத்தைக் கை காண்பித்தார். அந்த ஆணி செய்த பாக்கியம்தான் என்னே!!.. எதிர்ப்பக்கத்தில், ஆஸ்பத்திரி மற்றும் வங்கிகளில் உரக்க டோக்கன் எண்ணைச் சொல்லி அழைப்பது போல் பெயர் மற்றும் நட்சத்திரத்தைச் சொல்லி உரக்க அழைத்துக்கொண்டிருந்தார் ஒருவர். உரியவர் போய், குங்குமம் களபம், பூக்கள் மற்றும் ஒரு வாழைப்பழம் வைக்கப்பட்டிருக்கும் இலைத்துண்டை வாங்கிக்கொள்ள வேண்டியதுதான். வெகுநேரமாக நாம் அழைக்கப்படவில்லையென்றாலும் பாதகமில்லை. விவரங்களைச் சொன்னால் போதும். பிரசாதம் வழங்கப்பட்டு விடும்.

பிரசாதம் வாங்கிக்கொண்டு திரும்பும்போது மறுபடி செண்டைமேளம் முழங்கியது. சன்னிதியின் முன் ஓடி வந்து நின்றால் அடடா!! உற்சவ மூர்த்தி சன்னிதிக்கு வெளியே கொண்டு வரப்பட்டு அபிஷேகம் நடந்து கொண்டிருந்தது. எல்லா அபிஷேகங்களும் முடியும் வரை செண்டை மேளம் தொடர்ந்தது ஓர் வித்தியாசமான அனுபவம். அபிஷேகம் முடிந்து தீபாராதனை நடத்தியதும் உற்சவ மூர்த்தி மறுபடியும் உள்ளே கொண்டு செல்லப்பட்டு விட்டது. ஒவ்வொரு வழிபாட்டின்போதும் செண்டையும் சங்கும் முழங்க தேவிக்கான பாடல்களும் பாடப்படுவதைக் கேட்பது நமக்கெல்லாம் ஒரு புது அனுபவம்தான்.

கோவிலினுள் சிற்பங்களுக்குக் கணக்கேயில்லை. விஷ்ணுவின் பத்து அவதாரங்கள், ரதி மன்மதன் சிலைகள், வினாயகர், ஆஞ்சநேயர் மற்றும் சிவன் என அனைவரும் ஆளுயரச் சிலைகளாக ஒவ்வொரு தூணிலும் வடிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். கண்ணகியின் வாழ்வு நிகழ்ச்சிகளும் சிற்பங்களாக இடம் பெற்றிருப்பதாக அறியப்படுகிறது. இரண்டாம் பிரகாரத்தில் வினாயகருக்கென தனிச்சன்னிதியும் அமைந்துள்ளது. அதன் அருகே கேரளக்கோவில்களுக்கேயுரிய சர்ப்பக்காவு அமைக்கப்பட்டு, பிரதி மாதமும் ஆயில்ய பூஜையும் நடந்து வருகிறது.

நாங்கள் பிள்ளையாரை வணங்கி நகரும்போது சர்ப்பக்காவினருகே சிறு கூட்டமாக ஆட்கள் நிற்பதும் நடுவில் நின்ற ஒருவர் ஏதோ பாடிக்கொண்டிருந்ததும் தெரிந்தது. என்னவென்று அங்கே போய்ப்பார்த்தால்,.. மக்கள் ஒவ்வொருவராக தங்கள் பெயரையும் நட்சத்திரத்தையும் சொன்னதும் அவர் தன் கையில் வைத்திருந்த, கொட்டாங்கச்சி வயலின் போன்ற சிறு கருவியை இசைத்தவாறே நாலைந்து வரிகள் பாடினார். இதுவும் அங்கே ஒரு விதமான வழிபாடாக நடத்தப்படுகிறது.

பிரகாரம் சுற்றி வரும்போது, பிரசாத ஸ்டால் தாண்டியதும் இருந்த சிறு முற்றத்தில், மணைப்பலகை முன் வைக்கப்பட்டிருந்த குத்துவிளக்குகள், நெல் நிரப்பப்பட்ட பாத்திரம், அதில் செருகப்பட்டிருந்த தென்னம்பூக்குலை, நாணத்துடன் மணமக்கள் என திருமணச்சூழல் நிரம்பியிருந்தது. கேரள முறைப்படி நடக்கும் கல்யாணம்.. அதுவும் கோவிலில் நடக்கும் கல்யாணத்தைப் பார்த்தே ஆக வேண்டுமென ஆவல் முட்டினாலும், இன்னும் போக வேண்டிய இடங்கள் நினைவில் வந்து அழைக்க மனதில்லா மனதோடு அங்கிருந்து கிளம்பினோம்.

இக்கோவிலில் பொங்கல் வழிபாடு நடத்தப்படும் சமயம் "தாலப்பொலி" என்ற நேர்ச்சையும் பெண்குழந்தைகளால் நிறைவேற்றப்படும். இதனால் அக்குழந்தைகளுக்கு சகல ஐஸ்வர்யங்களும் கிட்டுமென்பது நம்பிக்கை.

Wednesday, 21 June 2017

வாய் பிளந்தான் மணி(மேத்தன் மணி)

திருவனந்தபுரம் கிழக்கே கோட்டையில் பத்மநாப சுவாமி கோவிலின் கிழக்கு வாயிலை நோக்கிச் செல்லும்போது, நமக்கு இடது புறமிருக்கும் கட்டிடத்தின் முகப்பில், தெப்பக்குளத்தைப் பார்த்தாற்போல் இருக்கிறது மேத்தன் மணி என அழைக்கப்படும் வாய் பிளந்தான் மணி.
கேரளா யூனிவர்சிட்டியில் வேலை பார்த்து வந்த சித்தப்பா அப்போது கரியவட்டத்தில் வசித்து வந்தார். ஒரு தடவை, ஸ்கூல் பெரிய லீவில் அங்கே சென்றிருந்த சமயம் பப்பநாதனைத் தரிசித்து விட்டு வெளியே வந்தபோது இந்த மணியைப் பார்த்து வியந்து நின்றது மங்கலாக நினைவிருக்கிறது. அதன்பின், பல வருடங்களுக்குப்பிறகு, என் அண்ணன் உடம்பு சரியில்லாமல் பத்மதீர்த்தக் குளத்தின் வடகரையிலிருக்கும் ஆர்யவைத்திய சாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். அவரைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன். அவர் தங்கியிருந்த அறை தெப்பக்குளம் வ்யூ ஆதலால் பால்கனியில் நின்று பார்த்தாலே கடிகாரமும், அந்த மனிதத்தலையின் வாய் திறந்து மூடுவதையும், ஆடுகள் மனிதத்தலையில் வந்து முட்டுவதையும் அதைக்காண கூடியிருக்கும் கூட்டத்தையும் காண முடியும். மிகச்சிறு வயதில் அதிசயித்த காட்சி ஒரு நாளிலேயே பார்த்துப்பார்த்து அலுத்துப்போனது.

சமீபத்தைய திருவனந்தபுரம் விசிட்டின்போது, பப்பநாதனைக் காணச்சென்றோம். கோவிலை நெருங்கியதும் மணியின் ஓர்மை வர ஏறிட்டுப்பார்த்தேன். ஹைய்யோ!!.. ஐந்து மணிக்கு இன்னும் ஒரு நிமிடமே இருந்தது. தகவலைச் சொன்னபோது, "அது இப்பவுமா வொர்க்கிங் கண்டிஷனில் இருக்கப்போவுது?" என குடும்பம் அவநம்பிக்கை தெரிவித்தது. அவர்கள் சொல்லி வாய் மூடவில்லை. மணி அடிக்கத்தொடங்கியது. வாய் பிளக்கும் மனிதத்தலையையும், ஒவ்வொரு மணி அடிக்கும்போதும் அதை முட்டும் ஆடுகளையும் கண்டு,  ஆச்சரியத்தால் அப்படியே நின்று விட்டார்கள். மும்பை திரும்பியபின், மணியைப்பற்றி மேலும் தகவல் அறியும் பொருட்டு இணையத்தைத் துழாவினால் தகவல்களை அள்ளிக்கொட்டியது மகேஷ் ஆச்சார்யாவின் வலைப்பூ.

தகவல்கள் இங்கே..

//திருவனந்தபுரம் ஸ்ரீ பத்மநாப ஸ்வாமி கோயிலை ஒட்டியுள்ள கருவேல்புர கொட்டாரத்தின் உச்சியில் பத்ம தீர்த்த குளத்தை நோக்கி வட திசையை பார்த்தாற் போல ஒரு அதிசய கடிகாரம் இருக்கிறது. இது 1892 ம் ஆண்டில் அமைக்கப்பட்டதாக திருவாங்கூர் சமஸ்தானச் சுவடிகளிலிருந்து தெரிகிறது. இதை நாளிகை சூத்திரச் சுவடி என்றும் கூறுவர்…

அன்றிலிருந்து இன்று வரை இந்தக் கடிகாரம் ஓடிக்கொண்டே இருப்பதுடன் , துல்லியமாக நேரமும் காட்டுகிறது. இது ஒரு புதுமையான விந்தையான கடிகாரம். கடிகாரத்தின் மேலே ஒரு மனிதனின் தலை, அந்த தலையின் இரு பக்கங்களிலும் இரண்டு ஆட்டுக்கடாக்கள் ஒன்றையொன்று பார்ப்பது போல் அமைந்துள்ளது. கடிகாரத்தின் முட்கள் 1 மணி காட்டும் போது அந்த மனிதனின் வாய் மெதுவாக திறக்க ஆரம்பிக்கும். வாய் முழுவதும் திறந்ததும் 2 ஆட்டுக் கடாக்களும் ஒரே நேரத்தில் அந்த மனிதத் தலையில் வந்து மோதும். ஒரு மணி அடிக்கும். மனிதனின் வாய் மூடிக்கொள்ளும். அவ்வாறாக 12 மணியானால் மனிதனின் வாய் 12 தடவை திறந்து , திறந்து மூடும். ஆட்டுக்கடாக்களும் 12 தடவை முட்டும்.

இந்த விந்தையான கடிகாரத்தைத் திறம்பட செய்து முடித்தவர் திருவனந்தபுரம் அருகிலுள்ள வஞ்சியூரை சார்ந்த ப்ரம்ம ஸ்ரீ குளத்தூரான் ஆச்சாரியா என்னும் விஸ்வகர்மா ஆவார். நுட்பமான வேலைகளில் திறமை மிக்கவர். துப்பாக்கி முதல் பீரங்கி வரை எது வேண்டுமானாலும் செய்து கொடுப்பவர். வெள்ளையர்கள் தங்கள் இயந்திரங்கள் பழுது பட்டால் இவரிடம் வந்து தான் ஆலோசனை கேட்பார்கள். திருவனந்தபுரம் மகாராஜாவும் , ஆலப்புழையில் இருந்த ஜான்கால்டிகேட் என்ற வெள்ளையரும் சேர்ந்து குளத்தூரான் ஆச்சாரியாவிடம் சொல்லி கடிகாரத்தைச் செய்ய வைத்தனர். இந்தக் கடிகாரம் இன்று வரை ஓடிக்கொண்டு இருப்பதுடன் துல்லியமாக நேரமும் காட்டிக் கொண்டு இருக்கிறது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இதை மேத்தன் மணி என்றும் வாய் பிளந்து மூடுவதால் வாய் பிளந்தான் மணி என்றும் கூறுவார்கள்.//

நன்றி மகேஷ் ஆச்சார்யா.

யாராவது பேசுவதை வாய் மூடாமல் கேட்டுக்கொண்டிருப்பவர்களையும், நாம் பேசுவதை சற்றே அசமஞ்சமாக, புரிந்ததோ இல்லையோ!!.. என்ற குழப்பமான முகபாவத்துடன் கேட்டுக் கொண்டு நிற்பவர்களையும் "ஏம்டே வாப்பொளந்தான் மணி மாரி நிக்கே? போயி உள்ள சோலிகளப்பாரு" என்று திட்டுவது கன்யாகுமரி வழக்கு.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails